December 2012

Vrede op aarde?

Vorig jaar, of was het al weer twee jaar geleden (Alzheimer light?) heb ik een stukje geschreven voor Your way of life punt nl. My way of Kerst. Ik heb mijn mening niet bijgesteld. Hooguit hier en daar een paar punten en komma's....

Degenen die Kerst zien zoals het in het gemiddelde damesblad wordt voorgesteld, moeten nu stoppen met lezen.
Ik hou namelijk niet van Kerst. Nooit leuk gevonden, en mijn hekel wordt elk jaar hartgrondiger.

Het begint tegenwoordig half oktober al, want van de plaatselijke supermarkt moeten we dan al aan de kerstkransjes. Bij Xenos zag ik dit jaar in augustus de rood-wit gekleurde paraplu-lolly’s al liggen. In afwachting tot dat schap leeg kan per 1 januari, om plaats te maken voor de paaseitjes?
De gekte in de supermarkt wordt al snel gevolgd door de gekte in de damesbladen. Met de menu’s wachten ze dan nog net tot half november, maar de ‘kerstmode’ staat er echt ruim voor sinterklaas al in. Ik vraag me steeds af waar die mensen op die foto’s kerst vieren. Dat moet haast de Bahama’s wel zijn, want de ene jurk is nog bloter dan de andere.
Kinderen zijn van het format ‘guitig ogende engeltjes’ en de man in het plaatje draagt een smoking. Als er al iets riekt naar verdere familie op die plaatjes, dan zijn de grootouders moderne, opgewekte, goedgeklede en vooral vrolijke bejaarden en uiteraard zijn de broers en zussen ook van de partij, en ze zijn allemaal dól op elkaar.

Kerstbomen worden aangesleept, en elk jaar blijkt weer dat die dure Nordman net zo goed alle naalden door het huis verspreidt als alle andere bomen, de ene tuin wordt nog voller gezet met knipperende rendieren dan de ander en elke derde voortuin heeft een brandende vuurkorf. Want? Het is toch niet zo dat we daar gezellig omheen gaan zitten? Het is December!

Sky Radio heeft één bandje met 30 kerstliedjes en draait dat volcontinue van 6 december tot en met oudjaar, en zelfs op de normale zenders is het een kwestie van een uurtje voordat Wham weer eens meldt dat het Last Christmas nog wel leuk was met de verkering. Als Mariah Carey mij nog één keer toekweelt ‘all I want for Christmas is Youhoehoe’ dan pak ik het vliegtuig en kan ze die linkse directe van me krijgen ook. Ze wou me toch? Had ze er maar bij moeten zeggen hoe!
Kerst is in werkelijkheid zo ontzettend anders dan de reclame ons wil laten geloven, dat ik me wel eens af vraag of we met zijn allen nou gek geworden zijn, of ons alleen maar gek laten maken. Want wat is kerst?

Kerst is herhalingen van zeikerige films met Hugh Grant op de TV, kerst is een vakantie die te lang duurt want de kinderen kunnen vanwege de kou amper naar buiten en bovendien is het om vier uur al donker: ze vervelen zich dus te pletter en worden daar uitermate chagrijnig van.
Kerst is een belachelijke drukte in de winkels, kerst is zoeken naar je Sligro pasje, kerst is file in de Albert Heijn en kerst is vooral vermijden naar je bankrekening te kijken, want kerst is leuk, en mag dus wat kosten.
Kerst is midden in de winter de ramen tegen elkaar open moeten zetten om de lucht van het gourmetten uit je huis te krijgen, kerst is antwoord zoeken op de vraag wat te doen met Oma en wie zijn we vergeten met de kerstkaarten.

Om het allemaal nog net een tandje erger te maken, is het vijf dagen ná die ergernis alweer feest, want dan moet je knallend het nieuwe jaar in. Daar sta je dan opeens midden in de nacht met een glas vieze champagne uit het kerstpakket een buurman te knuffelen die je normaal amper gedag zegt, ‘de beste wensen hé’ roepend.
Er zit wat mij betreft maar één voordeel aan die zogenaamde feestdagen: je mag om twee uur al een borrel nemen, want het is immers feest.
Proost dus. En zorg dat de Alkazeltzer in huis is, dat is het enige dat echt nodig is die dagen!






De uittocht

Sinterklaas is weer weg.
In de huishoudens met gelovers is de rust weer teruggekeerd en mogen schoenen weer onder de kapstok, hoeven de folders niet meer kapot geknipt worden voor de verlanglijstjes, staat voorlopig geen hutspot meer op het menu (wat moet je anders met al die wortels voor het paard?), gluurpieten houden zich niet meer op in donkere hoekjes en herrie op het dak is weer gewoon de wind en niet misschien wel een paard.

Hier geloven ze niet meer, maar 7 december is de dag dat ik het laatste restje behangplak voor papier mache toch maar weg gooi, de restjes sintpapier weer in de kast stop en we weer gewoon op elkaars kamers mogen komen - de surprises zijn inmiddels niet alleen af, maar ook al weer gesloopt om bij het eigenlijke cadeau te komen.
Drie weken gekte. Heerlijk. Intocht, schoenen zetten, surprises maken en rijmen. Ik hou er van. Collectief nemen we met zijn allen jonge kinderen in het ootje, van de intocht tot gisteren. “Dank u Sinterklaahaasje”; zelfs volwassenen die beter zouden moeten weten zingen het na de vierde chocoladeletter.

Maar een ding begrijp ik niet, en dat is waarom het als zo’n nachtkaars uit gaat. We gaan wel met zijn allen bij die intocht staan, die intocht wordt zelfs live op TV uitgezonden, maar Sint en zijn gevolg worden na zes december totaal vergeten. Ondankbare honden zijn we, allemaal!

Ik pleit dan ook voor een nieuw fenomeen in Klazenland: de uittocht. Zeven december met zijn allen weer naar die haven en zwaaien maar. De pieten gooien de allerlaatste pepernoten richting de kade, het paardje huppelt het dek op en neer want hij ruikt de stal al, Sint zwaait nog één keer naar de verzamelde kinderen en zet dan weer koers naar Spanje.
Zie ginds gaat de stoomboot op Spanje weer aan. Dag Sinterklaasje!