GBV


“Als ik uit eten ga met vriendinnen, hoef ik niet meer altijd hakken aan. Mijn benen zijn eindelijk dun genoeg voor platte schoenen.” Dit staat te lezen in de Esta van begin december 2012, bij het verhaal van een dame die met een wonderdieet 15 kilo kwijt is geraakt. Het wonderdieet zelf is samen te vatten als GBV: alleen dat eten waar je echt zin in hebt, dus niet uit emotie, niet omdat het zonde is om weg te gooien en niet omdat het je voorgeschreven wordt door een dieetgoeroe. GBV dus: Gezond Boeren Verstand. Ze heeft er een boek over geschreven; ‘het geheim van slanke mensen’. Hun geheim blijkt dus GBV.

Maar dat je schijnbaar slanke benen moet hebben voor platte schoenen, daarover wind ik me nu al een uur of wat op. Primair word ik boos om de kortzichtigheid: heeft mevrouw wel eens stil gestaan bij al die mensen die om allerlei sterk uiteenlopende redenen niet op hakken kunnen lopen? Knieklachten, voetproblemen, rugklachten: allemaal liever niet op hakken. De mensen die hun hersens gebruiken en bedenken dat tien centimeter paal niet is waar de anatomie van de voet op gebouwd is en zichzelf niet kwellen op hakken laat ik even buiten beschouwing. Die mensen kopen haar boek toch niet, die hadden al GBV. Waarschijnlijk zijn ze ook slank.

Echt sjacherijnig werd ik toen ik erover door dacht. Uit eten met vriendinnen moet op hakken? Want? Dat je je ook voor een etentje met vriendinnen leuk aankleedt: begrijpelijk, moet ook. Niet alleen voor de heren optutten, juist ook voor dames onder elkaar. Maar sinds wanneer zijn hakken verplicht? Mooie schoenen ja, net als een leuke tas een essentieel onderdeel van een leuke outfit, maar waarom moeten dat per se hakken zijn? Ben ik een dikke tor of een slons omdat ik nooit op hakken loop, schoffeer ik al jaren mijn vriendinnen door niet op hakken te verschijnen? Ben ik gek, is zij gek, of zijn het haar vriendinnen? Mevrouw komt aan bij het restaurant in een kek jurkje, met een mooie tas, volledig gelakt en mooi gemaakt en de vriendinnen kijken alleen maar naar haar schoenen – oh aargh, oh schokkend: plat. Wie heeft tegen haar gezegd “je kan beter een hakje aandoen, dan lijken je benen slanker?” of “die ballerinatjes kleden niet echt af he”.

Ik kijk nog een keer naar de foto van de mevrouw die met GBV 15 kilo is kwijt geraakt. Met 15 kilo meer was ze nog niet obese geweest denk ik, maar het ontdekken van het geheim van slanke mensen heeft gewerkt: ik zie een mooie, slanke en zelfverzekerde vrouw. Op hakken. Ze moet nog een geheim ontdekken: dat van vriendschap. Want met echte vriendinnen mag je ook uit eten met 15 kilo meer. Op platte schoenen. Weet ik toevallig. GBV, die vriendinnen van mij.







Overhoren

1 januari: het oude jaar opruimen. Ik kwam deze nog tegen:

Overhoren

Daags voor zijn 14e verjaardag kwam puber thuis met een rapport waarin een opsomming was gemaakt van de resultaten die hij voor de veertien vakken die hem in de tweede klas werden aangeboden waren opgesomd. Voor maar liefst negen van deze vakken stond hij een onvoldoende.
’Niet bevorderbaar’ stond er dus ook in het opmerkingenvakje.

Een aantal maanden later had hij het aantal tekortpunten terug weten te brengen tot vijf. Theoretisch gezien was het opeens weer mogelijk om over te gaan. Niet gemakkelijk, er moesten dan dikke voldoendes gehaald worden, maar het kon. Flink leren van zijn kant, en ik bedacht dat ik ook flink zou gaan overhoren. Zijn agendabeheer is niet alles, maar mijn puber schijnt niet de enige te zijn die er last mee heeft om iets op te schrijven. Daar is het ouderportaal van de school voor in het leven geroepen. Door in te loggen op het ouderportaal is het mogelijk datgene te doen waar mijn moeder vroeger de rapportvergadering voor gebruikte: op de hoogte blijven van mijn vorderingen, of beter, het gebrek aan vorderingen. Huiswerk, in te leveren opdrachten, toetsresultaten, niets van het leven van een puber dat zich op school afspeelt hoeft tegenwoordig voor de ouders geheim te blijven. Alles staat op het ouderportaal.
Dus toen ik op een zondagavond op het ouderportaal zag dat er de volgende dag repetitie biologie op de planning stond riep ik puber achter zijn computer vandaan om hem te overhoren.

"Hoeft niet", zei hij.
"Moet wel" zei ik.
"Hoeft echt niet" herhaalde hij, eraan toevoegend dat hij voor het S.O. over het onderwerp een acht gehaald had.
"Was dat een practicum?" vroeg ik nog, en ik begreep niet helemaal waarom hij zo raar keek.

Ik herhaalde nog maar eens dat ik wilde overhoren, haalde het aantal nog in te lopen tekortpunten erbij, keek nog eens op de site en zag dat het maar een krap zesje was wat hij op dit moment stond, en las hem (weer eens) de les over het belang van goede cijfers. Maar hij had de deurkruk alweer in zijn hand, overhoren stond niet op zijn agenda. "Nee terugkomen, zitten, ik ga je overhoren! Of je het nou leuk vindt of niet! Zit! Nu!"
Eén meter vijfenenzeventig slungelig jongenslichaam plofte in een van de stoeltjes aan tafel. Hij probeerde het nog even. Overhoren was echt, heus niet nodig. Maar ik had inmiddels het boek in mijn handen en bladerend vroeg ik hem naar het hoofdstuk van dienst was. Hij besefte de nederlaag en zuchtte "vijf…"

Ik bladerde door naar hoofdstuk vijf. Biologie, het is een rijk geïllustreerd boek. Hoofdstuk vijf begon dan ook met een schematische weergave van de onderdelen van het mannelijk geslachtsorgaan. ‘De voortplanting’ was de titel van het hoofdstuk.
Hadden ze dat er niet even bij kunnen zetten, op dat ouderportaal?