column

inruimen


“Haha, heb je alles denk je?”
“Alleen mijn handtas en mijn tas met toilettas enzo, je weet wel, de meteen- nodig- tas, die ligt nog in de auto, maar ja, verder heb ik alles. Hoezo?”
“Dat meen je niet. Lief, ik was ironisch. Je hebt een karretje vol. Wat zeg ik, een karretje vol? Er staat een kop op. We gaan een weekje varen. Wat heb je in hemelsnaam allemaal meegenomen?”
“Nou, niks bijzonders hoor. Ik heb me echt beperkt. Dus pak nou maar aan, als je vind dat het niet nodig is, dan zet je het maar op de steiger.”
“Ik weet niet of die steiger breed genoeg is... Maar, goed, kom maar door.”
“Dit is mijn slaapzak, en in deze tas zitten drie handdoeken. Een grote en twee kleine. Niet heel raar denk ik?”
“Nee, niet heel raar.”
“Oh, en ik heb er ook maar vast een paar theedoeken bij gedaan, ik weet niet of je die aan boord hebt?”
“Ik ben niet gek hoor. Natuurlijk zijn er theedoeken aan boord.”
“Nou ja, dat is de ruimte niet, toch? Zet nou maar weg? Dan kan je dit krat aanpakken. Let op, zwaar. Boodschappen.”
“Boodschappen? Lood!”
“Nee, boodschappen. Traytje bier, flesje rood, flesje wit, flesje roze, kipkluifjes van de markt, een nootje en een chipje, tomaatjes, brood, beleg, wat sap en fris, eten voor twee dagen: boodschappen. Deze tas ook, maar die weegt niets. Dat chipje en nootje, zeg maar.”
“We gaan een week hè? Met zijn tweeën. Ik weet niet welk weeshuis jij op de borrel verwacht, maar ik zie hier alleen al vier soorten chips. En borrelnootjes ? En kroepoek? Wat gaan we doen met kroepoek?”
“Dat is lekker. Sjee, wat doe jij moeilijk zeg. Hier, de volgende tas. Pas op, niet laten vallen.”
“Weer lood. Wat is dit dan?”
“Een paar boeken...”
“Paar boeken? Voor een week?”
“Weet ik veel waar ik zin in heb om te lezen?!? Een paar boeken. Leesboeken, maar ook studieboeken, ik moet echt nodig wat leeswerk van die cursus inhalen, mijn laptop, nog wat rommeltjes. De vrijetijdtas, zeg maar. Dus niet ergens wegstouwen dat ik er niet bij kan.”
“Wat jij wil lief. Geef die weekendtas ook maar, wat is dat?”
“Kleren. Ja, je zal het wel veel vinden. Maar ik neem deze keer geen risico, ik ga niet weer in jeans en laarzen staan als jij een jasje aan kan doen dat je 'toevallig' aan boord hebt hangen. Ik heb een jurk en hakken bij me, en dat gaat gewoon mee.”
“Niemand verwacht een jurk hoor. Dat van zo'n jasje is soms ook gewoon een soort folklore ?”
“Ja, dat zal allemaal best. Dan nog. Hier, de laatste.”
“Met?”
“Duh! Mijn zeilpak en laarzen misschien?”
“Oh, oké. Dus vijf tassen, een krat en een slaapzak. Ik moet mezelf zeker gelukkig prijzen?”
“Ja, dat moet je zeker. Ik zal dat karretje even terug zetten en mijn handtas en toilettas uit mijn auto pakken. Dan kunnen we.”
“Nog even mijn auto leeghalen dan.”
“Jouw auto? Wat zit daar dan in?”
“Ik zou graag zeggen 'mijn jas en een tandenborstel', maar ik vrees ook zoiets als dit. Begin jij vast met inruimen?”



(Deze column verscheen eerder in Zeilen magazine, juli 2013. www.zeilen.nl)


Kofferbakverkoop


“Wat een super idee van dit bestuur, een kofferbakverkoop. Vind je ook niet?”

“Joh, ik kom net aan, ik wist helemaal niet dat dat vandaag was. Ik vroeg me al af waar al die auto’s vandaan kwamen. Maar ik begrijp dat dit door de club georganiseerd is? Iedereen zijn oude spullen in de kofferbak, parkeerplaats open en handelen maar? Slim! Ik ga zeker zo even een rondje doen. Je weet maar nooit wat een ander van boord gooit waar ik wat mee kan. Ik wil een wat zwaarder anker, wie weet.”

“Dan moet je daar straks even gaan kijken, bij die zwarte stationwagen daar. Die heeft een mooi Bruce-anker liggen. Vroeg hij 25 euro voor, maar een beetje handelen en je hebt hem voor 15 denk ik. Ik ben hier al sinds acht uur vanochtend. Ik heb letterlijk alles en iedereen al gezien. En het mooiste overal al tussen uit gevist hoor!”

“Acht uur? Waarom zo vroeg?”

“Nou, het zou vanaf negen uur zijn, dus ik dacht: ik ga vroeg, dan weet ik zeker dat ik niks mis. Iedereen die aankwam kon ik zo’n beetje opvangen, want dat kwam allemaal gespreid aan. Ik heb al van alles gevonden waar ik wat mee kan. Hier, een ledlichtje voor boven de kaartentafel, vijf euri, die vent begon met een tientje, maar een beetje handelen en toen had ik hem voor vijf. Een impeller die iemand in de verkeerde maat had gekocht en nooit terug gebracht, voor de helft van de nieuwprijs, een set bekers, hetzelfde patroontje hebben we al aan boord, als nieuw, maar voor een fractie, kaarten van de Wadden: Johan verkocht zijn set van vorig jaar want die gaat de komende vier jaar naar Engeland, scheelt ook weer een flink bedrag op de nieuwprijs en hier, het pronkstuk van de dag: een hele doos met allemaal kabelschoentjes, allerlei maten!”

“Wat ga je daar nou weer mee doen dan? Je hebt je hele draadboom twee jaar geleden toch al vervangen?”

“Ja, en ik heb me toen arm gekocht aan al die zooi. Nu had ik een hele doos, met alles wat ik maar zou kunnen willen, voor twee eurotjes!”

“Dat is inderdaad geen geld, twee euro. Maar wat ga je er dan mee doen? Die dingen heb je dan toch nu helemaal niet meer nodig, als je alles twee jaar geleden al vervangen hebt? Of doe je het uit hobby om het jaar ofzo?”

“Man, weet je hoeveel werk dat is? En hoe rottig je overal bij kan? En dan alles ook weer netjes wegwerken, achter de betimmering, onder de vloer, ik ben er toen de hele winter mee zoet geweest!”

“Ja daarom zeg ik het dus. Waarom heb je die dingen gekocht dan?”

“Ja. Nou je het zegt. Altijd handig?”

“Suus ziet je aankomen. Je hebt al een hele schuur vol met ‘altijd handig’… Ik ben deze winter bezig met mijn elektra, ik wil ze wel van je overnemen? Eurotje?”

“Ik heb er net twee voor betaald!”

“Tja. Beetje handelen he. ”

(deze column verscheen ook in het maart nummer van Zeilen Magazine. Zoek hen op op Facebook, Twitter of nu, op de HISWA!)