flamenco

rode schoentjes

Op Facebook zet een collega met een klein dochtertje opeens een foto van rode schoentjes. Hee, daar had ik ook ooit een blog over, destijds op Hyves gezet!

Vivienne, deze is voor jou...



Rode schoentjes


Flamencoschoentjes. Brandweerautootjes rood, met zwarte stippen. Een klein teruglopend hakje, een riempje over de wreef met een piepklein gespje om dat riempje vast te zetten. In Spanje in de meeste supermarkten verkrijgbaar vanaf maat 25. De meeste kleine voetjes in die maat kunnen nog niet eens lopen, laat staan de ingewikkelde stappen uitvoeren die een Flamenco eist, maar dat mag de pret niet drukken.

Ik kom bijna jaarlijks een keer in Spanje en sta altijd een keer met die schoentjes in mijn handen. Ze voor mezelf kopen is geen optie. Ik moet schoenen hebben waarmee ik bergen kan beklimmen. Als er onder mijn voeten nog maar iets riekt naar een hak, struikel ik al voor ik ze aan heb. Maar sinds ik zwanger was van mijn oudste had ik dus de hoop dat ik ze ooit voor mijn kind zou kunnen kopen. Nou werd oudste een jongen, dus de drie jaar erna waren de schoentjes veilig voor me. Tot ik zwanger werd van de tweede. Weer stond ik met die piepkleine maar oh zo leuke schoentjes in mijn handen. Weer kocht ik ze niet. Want als het weer een jongen werd, dan had ik toch helemaal niets aan die schoentjes? Toen het een meid bleek te zijn weerhielden verstandige argumenten me van aanschaf. Ze zal ze in Nederland nooit kunnen dragen, ze zijn niet goed voor kleine meisjesvoeten en praktisch zijn ze ook al niet. Ze kan de gespjes niet eens zelf dicht doen.

Dochter is nu zeven. Een echte meid. Niets leuker dan een mooie jurk. Weer zijn we in Spanje. Ze wil een souvenirtje, uiteraard. Als ze aan komt sjouwen met rode flamencoschoentjes kan ik haar wel zoenen, en juichend reken ik af. Als ze haar te klein worden lijst ik ze in.


(bestaat dat Hyves nog, trouwens?)