geld

Rijke stinkerd

“Hee collega, leuk je weer te zien! Hoe was je vakantie?”
“Heerlijk. Drie weken met de boot weggeweest, prima weer gehad, heel gezellig.”
“Oh ja, dat is waar ook, jij bent zo’n rijke stinkerd door wie ik altijd voor de brug moet wachten.”
“Weet je dat ik dat dus echt niet leuk vind, dat je dat zo zegt? Waarom ben ik per se een rijke stinkerd omdat ik een boot heb? Wij doen exact hetzelfde werk en ik mag er dus vanuit gaan dat we ook ongeveer hetzelfde verdienen. Waarom ben ik dan een rijke stinkerd en jij niet?”
“Ik ben zeker geen rijke stinkerd. Dus ja, nou je het zegt, jij waarschijnlijk ook niet. Maar geef nou toe; de meeste mensen met boten hebben geld.”
“Dat hoeft helemaal niet hoor. Het zijn gewoon keuzes die je maakt. Jij hebt toch een caravan met seizoenplaats?”
“Gewoon een sleurhut met voortent hoor, niets bijzonders.”
“Daar heb je het dus al. Ik klaag toch ook niet dat ik voor de brug moet wachten tot al die caravans er over zijn? Of nog erger: de campers? Waarom heten die dingen trouwens allemaal ‘Rapido’? Ze kunnen allemaal hun gaspedaal niet vinden!”
“Een camper is ook duurder dan een caravan.”
“Daar gaat het me helemaal niet om. Ik word af en toe zo moe van het vooroordeel dat mensen met boten rijk zijn. Zullen we het even vergelijken? Mijn boot is uit 1978; 35 jaar. Dat haalt een caravan niet hoor. Nou is het wel zo dat een caravan misschien minder onderhoud nodig heeft dan een boot; ik heb jou tenminste nog nooit gehoord over ‘knippen en scheren’. Poetsen en in de was zetten doe jij echter ook, jij hebt ook een kachel op diesel, een gasslang die elke drie jaar vervangen moet worden en elektra dat op 12 volt werkt en het dus af en toe niet doet. Dus: aanschaf, afschrijving, onderhoud en reparatie: ik denk dat we per saldo ongeveer even duur uit zijn.”
“Ja, maar dan ben je er nog niet, toch?”
“Nee, dan ben je er nog niet. Jouw ligplaats heet de camping, en jouw winterberging is de schuur van boer Janse. Dus weer zijn we ongeveer even duur uit.”
“Ja, als je het zo bekijkt…”
“Zo moet je het volgens mij ook bekijken! Jij laat af en toe de stiksels van je voortent nalopen, ik die van de zeilen. We moeten er allebei voor sparen als we iets nieuws willen, of het nou een buiskap is of een nieuw vlonder. Laten we wel zijn, jouw caravan, mijn boot; het zijn allebei dure hobby’s. Maar ook hobby’s die de prijs waard zijn: je komt nergens zo tot rust op een zaterdag na een drukke werkweek als zittend voor je voortent of op je achterdekje.”
“We zijn dus eigenlijk allebei rijke stinkerds?”
“Nee, ik ben in ieder geval geen rijke stinkerd. Jij misschien…”
“Hoezo nou ik wel en jij niet?”
“Ik stink niet. Het tocht lekker door hoor, op dat water!”


(deze column staat ook in Zeilen van oktober 2013. Zie ook hun website www.zeilen.nl)

Kofferbakverkoop


“Wat een super idee van dit bestuur, een kofferbakverkoop. Vind je ook niet?”

“Joh, ik kom net aan, ik wist helemaal niet dat dat vandaag was. Ik vroeg me al af waar al die auto’s vandaan kwamen. Maar ik begrijp dat dit door de club georganiseerd is? Iedereen zijn oude spullen in de kofferbak, parkeerplaats open en handelen maar? Slim! Ik ga zeker zo even een rondje doen. Je weet maar nooit wat een ander van boord gooit waar ik wat mee kan. Ik wil een wat zwaarder anker, wie weet.”

“Dan moet je daar straks even gaan kijken, bij die zwarte stationwagen daar. Die heeft een mooi Bruce-anker liggen. Vroeg hij 25 euro voor, maar een beetje handelen en je hebt hem voor 15 denk ik. Ik ben hier al sinds acht uur vanochtend. Ik heb letterlijk alles en iedereen al gezien. En het mooiste overal al tussen uit gevist hoor!”

“Acht uur? Waarom zo vroeg?”

“Nou, het zou vanaf negen uur zijn, dus ik dacht: ik ga vroeg, dan weet ik zeker dat ik niks mis. Iedereen die aankwam kon ik zo’n beetje opvangen, want dat kwam allemaal gespreid aan. Ik heb al van alles gevonden waar ik wat mee kan. Hier, een ledlichtje voor boven de kaartentafel, vijf euri, die vent begon met een tientje, maar een beetje handelen en toen had ik hem voor vijf. Een impeller die iemand in de verkeerde maat had gekocht en nooit terug gebracht, voor de helft van de nieuwprijs, een set bekers, hetzelfde patroontje hebben we al aan boord, als nieuw, maar voor een fractie, kaarten van de Wadden: Johan verkocht zijn set van vorig jaar want die gaat de komende vier jaar naar Engeland, scheelt ook weer een flink bedrag op de nieuwprijs en hier, het pronkstuk van de dag: een hele doos met allemaal kabelschoentjes, allerlei maten!”

“Wat ga je daar nou weer mee doen dan? Je hebt je hele draadboom twee jaar geleden toch al vervangen?”

“Ja, en ik heb me toen arm gekocht aan al die zooi. Nu had ik een hele doos, met alles wat ik maar zou kunnen willen, voor twee eurotjes!”

“Dat is inderdaad geen geld, twee euro. Maar wat ga je er dan mee doen? Die dingen heb je dan toch nu helemaal niet meer nodig, als je alles twee jaar geleden al vervangen hebt? Of doe je het uit hobby om het jaar ofzo?”

“Man, weet je hoeveel werk dat is? En hoe rottig je overal bij kan? En dan alles ook weer netjes wegwerken, achter de betimmering, onder de vloer, ik ben er toen de hele winter mee zoet geweest!”

“Ja daarom zeg ik het dus. Waarom heb je die dingen gekocht dan?”

“Ja. Nou je het zegt. Altijd handig?”

“Suus ziet je aankomen. Je hebt al een hele schuur vol met ‘altijd handig’… Ik ben deze winter bezig met mijn elektra, ik wil ze wel van je overnemen? Eurotje?”

“Ik heb er net twee voor betaald!”

“Tja. Beetje handelen he. ”

(deze column verscheen ook in het maart nummer van Zeilen Magazine. Zoek hen op op Facebook, Twitter of nu, op de HISWA!)