wereldreis

afscheidsfeestje

“Volgende week dus. Maandag. Zaterdag nog een etentje met naaste familie, zondag de laatste dingen opruimen, en dan gaat het echt beginnen. De voorspellingen zijn goed, we zouden zo in een keer in de richting van Frankrijk geblazen moeten worden. Golf van Biskaje, om Portugal heen en dan hopen we op tijd in de Azoren te zijn om mee te kunnen varen met de groep naar de Carieb. Ik ben er klaar voor hoor, ik heb er zin in!”

“Want?”

“Hoe bedoel je: ‘want?’?”

“Waarom willen jullie dit nou eigenlijk?”

“Hallo, heb jij ons niet gekend de afgelopen jaren? We zijn nu al vier jaar met de voorbereidingen bezig! Eigenlijk al sinds we de vorige boot verkocht hadden: we hebben toen echt gezocht naar de wereldreisboot. Jij hebt ons nog tips gegeven over waar we op moesten letten met het elektrisch systeem, dat het ook in de tropen moet kunnen blijven draaien. En dan vraag je nu waarom?”

“Ik weet best dat jullie er al heel lang mee bezig zijn. Maar ik weet eigenlijk niet zo goed waarom jullie dit willen. Kijk, hier vanavond, jullie afscheidsfeest: hartstikke leuk hoor, en een volle bak, maar ik vraag me nu eigenlijk gewoon af: weten jullie wel wat jullie achterlaten? Het volleybalteam van Inge, jouw hockeyclub, de mensen van de vereniging: dat is allemaal nog wel te overzien. Maar jouw jongste zus, die is hoogzwanger. Je neefje of je nichtje ga je dus alleen maar via Skype meemaken he, die zie je pas in levende lijve als het al loopt. Die oude man daar, wat is het, een opa, een oom? Beseffen jullie wel dat jullie er waarschijnlijk niet bij zullen zijn als die onder de groene zoden gaat? Jij hebt je moeder nog, wat als ze ziek wordt? Die is tenslotte ook geen twintig meer. Inge heeft haar beide ouders nog, maar ze is wel enig kind: wat als jullie net door het Panamakanaal aan het steken zijn als daar iets mee gebeurt?”

“Er zijn toch vliegtuigen...”

“Ja, natuurlijk zijn er vliegtuigen. Maar het zal niet zo zijn dat je voor elke gebeurtenis hier terug zult komen vliegen. Ten eerste staan er op jullie wereldreisplanning nogal wat gebieden waar je je boot waarschijnlijk niet onbeheerd achter zult willen laten, maar vooral: je zult moeten kiezen. De eerste verjaardag van die kleine die nog geboren moet worden zal je waarschijnlijk aan je voorbij laten gaan. Als opa ziek wordt en binnen een paar dagen gaat, zullen jullie er ook niet bij zijn om de laatste woorden mee te maken, wat ik laatst had, mijn moeder een tia: je vliegt er niet voor terug, maar ik was blij dat ik binnen een half uur in het ziekenhuis was hoor.”

“Ja, als je het zo bekijkt…”

“Zelf weten, maar ik zou er toch nog eens goed over nadenken.”

“Nee. Juist niet. Niet over nadenken. Dan gaan we niet. Dus nee, vooral niet nog eens goed over nadenken. En doe me een lol? Praat jij vanavond even niet met Inge?”




(deze column, die een beetje een ode aan zus en zwager is - zie www.kindofblue.info - verscheen eerst in het meinummer 2013 van Zeilen Magazine. )